“KNRM’er zijn, is een levenswijze”

03 april 2017

Tekst: Cees Visser

In de serie Havenberoep is het woord aan de mannen en vrouwen op de werkvloer. In deze aflevering Ton Haasnoot, schipper op de reddingboot van IJmuiden. 

Ton Haasnoot
Leeftijd: 60
Functie: Schipper reddingboot IJmuiden
Organisatie: KNRM (standplaats IJmuiden)
Werkzaam in de haven sinds: 1969

“Als zoon van Katwijkse ouders was er geen ontkomen aan. School trok me niet, de haven des te meer. Als 7-jarige jochie voor het eerst een dagje de zee op met een kotter. Dat beviel goed, dus met 9 jaar een week mee op de KW51, ora et labora. Nooit meer mee gestopt. Via mijn pa liep ik ook bij de IJmuider reddingsbrigade rond. Prachtig vond ik dat. Ik kwam regelmatig aan boord van de reddingboot; soms mocht ik mee. Mijn eerste reddingsoperatie - niet officieel en met mooi weer - maakte ik mee toen ik 15 was. Ja, zo ging dat. Daardoor ben ik nu al zo'n 45 jaar als redder actief. De laatste twintig jaar werk ik fulltime voor de KNRM. Sinds maart 1997 als hoofd opleidingen, aan boord van de reddingboot bleef ik vrijwilliger. Als vrijwilliger bij je eigen werkgever werken, ook dat kan alleen bij de KNRM. KNRM'er zijn, is meer dan werk, het is een levenswijze." 

Fratsen
“Als schipper moet je gevoel met het water hebben en het varen in alle facetten beheersen. Voldoende kennis van de zee en haar fratsen hebben en stressbestendig zijn. En goed met mensen kunnen omgaan, specifiek met de vrijwilligers. Ook moet ik voor de media een woordje kunnen doen en uitleggen waarom het reddingswerk belangrijk is. Waarom? Waar je op deze wereld ook vliegt of vaart, er moet hulp beschikbaar zijn voor als dat nodig is. Een menslievend streven, waarin de KNRM een klein radertje is. Daarnaast biedt het KNRM-werk kansen om je zeemansvaardigheden tot in het uiterste door te voeren. Die spanning voel ik af en toe, daarvoor hoef ik niet aan een stuk elastiek van een hoge kraan af te springen. Er is veel veranderd in de grote tijdspanne waarin ik bij de KNRM betrokken ben. Ooit beperkte de apparatuur zich tot VHF, een middengolfzender met radiorichtingzoeker en radar. Computers, nooit van gehoord. Snelheid 10 knopen, versus 30 knopen nu. De Nh1816, de eerste van een nieuwe klasse all-weather reddingboten, noem ik weleens een drijvende smartphone.”

"We werden eens opgeroepen door een scheepje net ten noorden van de haven van IJmuiden. Per telefoon, die we niet konden uitpeilen. Wij uitvaren, maar vonden niets. De goede man gebeld en gevraagd of hij zeker wist dat hij bij IJmuiden zat. Meneer boos. Gevraagd de vuurtoren uit te tellen, wat hij deed. Karakter klopt, maar wij zagen het licht een fractie nadat hij steeds 'nu' zei. We overwogen of hij soms ten zuiden van de haven zat, omdat het licht die kant opdraait en dus net even later te zien zal zijn. Maar de man geeft aan dat hij op geschat een kilometer uit de kust tot zijn enkels in het water staat. We geven fijntjes door dat hij op een kilometer uit de kust van IJmuiden verzuipt als hij overboord stapt en definitief niet bij IJmuiden zit. Ook omdat hij de Hoogovens niet zag. Uiteindelijk bleek meneer bij Terschelling te zitten. De Brandaris heeft hetzelfde karakter als de vuurtoren van IJmuiden. De goede man kwam van Oudeschild op Texel en dacht richting IJmuiden te gaan, maar was de verkeerde kant opgevaren. Ook dit soort puzzeltjes komen we van tijd tot tijd tegen."